Zahra Raufi’s COVID-19 Story

I am Zahra Raufi and this is my story.

This is a story of migration, love and longing for reunion. Perhaps this is a story shared by many in Afghanistan, but it is difficult to know where to start. I suppose my story begins five years ago, when I got engaged to a good boy, with morals and faith, much to the satisfaction of my family.

But life plays hard and irreparable games with us, and before we could marry, my fiancé’s younger brother fell on hardship. His brother had immigrated to Iran due to economic problems and to experience a better life, but he was imprisoned due to the war. My fiancé told me that as the eldest son of his family, it was his duty to protect his brother. My fiancé then made the decision to go to Iran and release his brother. At that time, the borders of Europe were open to immigrants.

Author’s Picture

I accepted my fiancé’s decision and allowed him to go, but I did not know that life would be so difficult for us. My fiancé had said that if I let him go, we would achieve the life we dreamed of having together. Five years passed and my fiancé entered Germany with uncertain immigration status. He could not return to Afghanistan and I could not join him in Germany.

My fiancé had said that if I let him go, we would achieve the life we dreamed of having together. Five years passed and my fiancé entered Germany with uncertain immigration status. He could not return to Afghanistan and I could not join him in Germany.

Zahra Raufi

Our friends and relatives began to question the future of our relationship. My fiancé’s mother came to my family’s house nine months ago saying that my fiancé and I should get married remotely, and that I should then go to Germany to be with him. My own family is openminded and not like other Afghans, so they left the decision up to me. They said, “she is her own woman; If our daughter is satisfied, we have no problem”. I love my fiancé very much and my only goal at this time was to reach him. So, I accepted his mother’s proposal and agreed to the remote marriage. We had our Nikah (marriage) via mobile phone. A world away from each other, my fiancé finally became my husband and I became his wife.

A world away from each other, my fiancé finally became my husband and I became his wife.

Zahra Raufi

A month after our marriage, I decided to emigrate to Germany to be with my husband. When I made this decision, I was unaware of the migration scandals. I first went to Iran and then to Turkey, where I encountered many problems with my immigration status. I stayed in Turkey for two whole months, until I left the country by boat across the Aegean Sea. I landed on shore at the Island of Lesbos in Greece, where I stayed until I was into the Greece capital. Now I am in Athens waiting for the COVID-19 Pandemic to end so that I can finally be with my husband.

Now I am in Athens waiting for the COVID-19 Pandemic to end so that I can finally be with my husband.

Zahra Raufi

Dear friends, I want from you to pray for me.


Author: Zahra Raufi graduated from the Teaching Training Center specializing in Islamic Studies from Baghlan province of Afghanistan.

Translator: Zeenat Haseer

Editor: Evelyn Palach

The original text in Dari is below:

می دانم این سرگذشت من شاید سرگذشت و قصه های بسیاری در افغانستان باشد و خواهد بود، مهاجرت روی دیگری دارد.

نمیفهمم از کجا باید شروع کرد زندگی همرای ما انسان ها بازی های سخت و جبران ناپذیر را انجام میدهد که قابل هضم نیست و نمتوان از آن به زودی گذشت. من زهرا روفی استم پنج سال پیش از امروز به رضایت خانواده ام با یک پسر خوب، با اخلاق و ایمان نامزد شدم و قرار بود که عروسی کنیم. برادر شوهرم بنابر مشکلات اقتصادی به ایران مهاجرت کرده بود تا زندگی بهتری را تجربه کند بنابر جنگ و جدال زندانی شده بود نامزدم تصمیم گرفت تا به ایران برود و برادر خود را از بند رها سازد، نامزد ام برایم گفت پسر بزرگ خانواده استم و این بر من فرض است تا از برادرم محافظت کنم من هم موافقت کردم و نامزد ام رخت سفر بست رفت و که رفت در آن وقت مرز های اروپا به روی مهاجرین باز شده بود، نامزد ام گفت اگر اجازه بدهی مخواهم بروم تا زندگی که در رویا داریم برسم من هم با کمال میل قبول کردم و اجازه دادم ولی نمیفهمیدم که زندگی برای ما اینقدر سخت میشود

پنج سال تمام گذشت و فعلا نامزد ام در جرمنی بسر میبرد و هنوز قبول نشده، از بخت من افغانستان هم آمده نمیتوانست و مجبور به ازدواج از راه دور شدیم،  بنابر خواست مادر نامزد ام  ۹ پیش خانه ما آمد و گفت باید عروسی بگیریم تا چی وقت دختر جوان اینجا بماند و باید نزد شوهرش برود و درست هم میگفت دوست و دشمن سوالش از من این بود که چی وقت عروسی میکنی و میری بخیر، چون خانواده من روشنفکر مانند بقیه افغان ها نیستند حق تصمیم را به خودم واگذار کردن گفتند نامزد خودش است اگر دختر ما رضایت داشته باشد ما مشکل نداریم من که نامزد ام را بسیار دوست دارم و تنها هدفم رسیدن به نامزد ام بود رسیدن به وی بود به این پیشنهاد لبیک گفتم و تن به این ازدواج دادم تصوری از طریق مبایل نکاح کردیم منرا بعد از ختم محفل من را بدون داماد به خانه خسرانم بردند و بعد یک ماه تصمیم به مهاجرت گرفتم تا نزد شوهرم بروم ولی بی خبر از راه و جنجال های مهاجرت اول به ایران و بعد مشکلات زیادی  ترکیه رسیدم دو ماه تمام در ترکیه ماندم بعد از راه بحر آمدم یونان در جزیره لیسبوس که خراب ترین جاه برای زندگی به یک انسان است و بعد باز هم قاچاقی از آنجا آمدم در پایتخت یونان و فعلا هم در شهر آتن استم و منتظر استم که ویروس کرونا تمام شود و من بتوانم نزد همسرم بروم دوستان عزیز از شما التماس دعا دارم تا به مقصد و نزد عزیزترینم برسم





search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close